Çiçekli Bitkilerin Kısımları ve Görevleri Hakkında Bilgi

Çiçekli Bitkilerin Kısımları ve Görevleri

Ormanların nemli topraklarında yaşarlar.
Çiçeksiz bitkilerin en gelişmiş olanlarıdır.
Damarlı yapıya sahiptir.
Kök, gövde ve yeşil yaprakları vardır.
Kendi besinlerini yaparlar.
Eğrelti otları en gelişmiş çiçeksiz bitkilerdir.
Eğrelti otları ve at kuyruğu milyonlarca yıl önce de vardı. Çok uzun süre toprak altın¬da kalarak bu gün kullandığımız kömür yataklarını oluşturmuşlardır. Çiçeksiz bitkiler sporla ürerler.
Çiçeksiz bitkiler sporla ürerler. Yeni bir bitkinin oluşmasını sağlayan hücrelerine spor denir. Sporlar toprağa düştüklerinde gelişirler ve yeni bitkileri oluştururlar.

Çiçekli Bitkiler
Fasulye, papatya, gül, nilüfer, çam ağacı, dere otu, ıspanak, havuç, elma gibi bitkiler çiçekli bitkilere örnektir. Çiçekli bitkiler kök, gövde, yaprak ve çiçek gibi kısımlardan oluşurlar.

a) Kök
Genellikle toprak altında bulunur. Bitkiyi toprağa bağlar. Topraktan su ve suda çözün¬müş madensel maddelerin emilmesini sağlar. Gerektiğinde besin ve su depolar.

b)Gövde
Bitkilerin çoğunlukla toprak üstünde kalan bölümüdür. Bitkinin gövdesi; dal, yaprak, tomurcuk ve meyve gibi organları taşır. Bitkiyi dik tutar ve yaprakların ışığı almasını sağlar. Köklerde emilen su ve madensel maddeleri yapraklarına iletir. Bazı gövdeler su ve besin depo eder.

c) Yaprak
Yapraklar solunum, terleme, besin oluşturma ve boşaltım yaparlar.

d) Çiçek
Çiçekli bitkilerde çoğalma görevini yapan organa çiçek denir.

Çanak Yaprak
Çiçeğin en dıştaki kısmı, çanak yapraktır. Çiçeğin tomurcuğunu korur. Yeşil renklidir.

Taç Yaprak
Değişik renklerde ve kokulu olan yapraklardır.

Erkek Organ
Dişi organların çevresinde bulunur. İpçik ve başçık denilen bölümlerden oluşmuştur. Başçıklar içinde çiçek tozları (polenler) vardır. Polenler erkek üreme hücreleridir. Başçıklar olgunlaşınca çatlar ve çevreye çiçek tozları saçılır.

Dişi Organ
Çiçeğin tam ortasındadır. Yumurtalığın içinde döllenebilen ve gelişerek tohumu oluşturan dişi eşey (üreme ) hücreleri bulunur.

Bitki Tohumlarının Yayılma Yolları

Tohumlar bitkilerin nesillerini sürdürmelerini sağlar. Bazı meyveler tek tohumluyken, bazıları çok sayıda tohuma sahiptir. Tohumların farklı büyüklük, şekil ve sayıda olmaları farklı çevre şartlarına uyma yeteneklerini artırır ve nesillerinin devamını sağlar.

Akçaağaç tohumları helikopter pervanesi gibi dönerek düşer. At kestanesi ağacının yeşil renkli dikenli meyveleri içinde gelişen tohumlar, meyve olgunlaşınca yere düşer. Karahindiba bitkisinin tohumları rüzgârla çevreye dağdır. Böğürtlen, kuşlar tarafından yenilir ve tohumları kuşların dışkısıyla toprağa karışır. Tohumlar rüzgârla, suyla, hayvanlara yapışarak ya da hayvanlar tarafından yenilerek yayılır.

Bitki yayılışı, koroloji olarak da bilinir, Ernest Haeckel tarafından koroloji şöyle tanımlanmıştır: Belirli direy ve bitey alanlarındaki sistematik birimlerin coğrafi dağılışları, kökenleri ve bunların değişmelerinin araştırılmasıdır.

Bitkiler uygun çevre şartlarının bulunduğu yerleri örterek yaşama alanlarını çizmiş olurlar. Böylece türlerin ilk yaşamaya başladığı yerlere gen merkezi (çıkış merkezi) adı verilir. Örneğin Verbascum'un (sığırkuyruğu) gen merkezi orta Anadolu'dur.

Bitkilerin dağılışı ve göçü her ne kadar birbirine sıkıca bağlı ise de faaliyetleri farklıdır. Dağılış, bitkinin bulunduğu çevreden tohumlarla yayılması ve yeni yerlere ulaşmasıdır. Oysaki göç bir gelişmeyi içerir. Dolayısıyla dağılış, göçün gerekli habercisidir ve yeni çevre kazanılmasının sona ermesidir. Doğada tohumla yayılma yapan taksonomik birimlerin sayısı azdır. Yayılmayı ve göçü sağlayan bitki kısımlarına Diaspor denir.

Diasporlar, yer değiştirme yeteneğinde olup genellikle üreme organlarıdır. Örneğin spor, tohum veya meyve gibi. Birçok hallerde diasporlar vejetatif kökenli özel organlar olabileceği gibi bitkinin değişikliğe uğramış kısımları, bitkinin tümü hatta bitki grupları da olabilir.

Genellikle aynı bitki veya aynı birey değişik tipte diaspor meydana getirebilir. Böylece kuzey yarım kürenin mutedil bölgelerinde orman ağaçlarının büyük bir kısmı örneğin meşe ve göknar normal olarak tohum üretirler, fakat bunlar dip sürgünü, çelik veya diğer aktif olan vejetatif kısımlarla da üreyebilir. Bundan başka birçok koloni yayılma gösterir. Örneğin Phragamines (su kamışı) dünyanın büyük bir kısmına yayılmıştır. Su kamışı bu yayılmayı tüysü meyvesi ile rüzgârlarla ve az çok yüzebilen rizomlarla, su ile de yapabilirler.

Bu arada bir kısım bitkiler çok fazla yayılma olanaklarına sahip iken, bir kısmı bundan yoksundur. Bitki türlerinin coğrafi alanlara yayılış şekilleri takım, familya,cins, ve türlere göre çok değişiktir. Yayılma ve çoğalma imkânları en fazla olan talli bitkilerdir. (Bakteriler, Mantarlar ve Algler); buna karşılık Fanerogamların (Çiçekli bitkiler) yayılma ve çoğalma olanakları daha sınırlıdır. Tohumlu bitkiler aktif ve pasif olmak üzere iki şekilde yayılırlar.

Aktif yayılma (otokori): Bitkiden oluşan tohumun yine aynı bitkinin kendi olanaklarını kullanarak yere düşüp etrafa yayılmasıyla olur.

Pasif yayılma (allokori): Tohumların taşıyıcılar tarafından başka yerlere götürülmesiyle olur.

Adınız :
Mailiniz :
Yorumunuz :
Doğrulama Kodu :